Content - Hout dagboek

Hout dagboek. Tijdens onze reizen door de Europese bossen praten we met veel lokale specialisten en boeren, zo ontdekken we vaak interessante dingen. Dit schrijven we op in ons "hout dagboek". Zo vergaren we steeds meer kennis. Een aantal van deze wijsheden willen we graag met u delen. 

Het proces van de bloeiende bomen. Mei voelt de kracht van de natuur. Er is een reden waarom deze maand één van onze favorieten is. 

10.05.2017

Het proces van de bloeiende bomen. Mei voelt de kracht van de natuur. Er is een reden waarom deze maand één van onze favorieten is. 

Zomerse temperaturen komen in de meest populaire seizoen van het jaar. Onze perceptie is vaak gericht op de bloeifase van bloemen en struiken, alsmede van fruitbomen in de tuin. Aan de andere kant, missen we vaak de ontplooiing van bos bomen. Een van de weinige soorten van structuur in het bos met opvallende bloei is de kersenboom, die vaak op de randen van bossen wordt gevonden. In het voorjaar onderscheidt de witte bloesem zich tegen de soms nog steeds nogal kleurloos omgeving.

De ontplooiing van andere bossen is minder opvallend en meestal verborgen. Een groot aantal factoren zijn van belang voor de groei van bomen: zoals de productie van de bloemen is sterk afhankelijk van temperatuur en zonlicht of de duur van de blootstelling aan licht. Deze bepalen de ontluikende tijd van de bloei.

De kwaliteit van het gebied speelt ook een belangrijke rol. Dit wordt bepaald door: blootstelling, hoogteligging en uiteraard voedzaam rijke grond.

Wanneer bomen in niet-verontreinigde milieuomstandigheden groeien, produceren zij jarenlang bloemen en krijgen de mogelijkheid om te reproduceren. Vrijstaande bomen  produceren eerder bloemen dan bomen die vlak bij elkaar staan.

De rol van de temperatuur in de productie van de bloemen is afhankelijk van de verschillende boomsoorten. Als er in de lente of vroege zomer hogere temperaturen optreden (boven het gemiddelde) , kunnen meer bloemen worden verwacht. De temperatuur die nodig is voor de bloei fase naargelang de soort boom verschilt: vroegbloeiende bomen zoals hazelaar en Els hebben niet zo’n hoog temperatuur als beuken, eiken, vuren en Spar bomen die al begin Mei beginnen te bloeien.

Voortplanting gebeurt door bestuiving, wat betekent dat stuifmeel wordt gestort op stigma's of zaadknoppen door bijen of de wind. Vuren bomen hebben ongeveer 200.000 korrels van stuifmeel per bloem, pijnbomen 160.000, eiken 40.000 en beuken 12.000. Een boom met voeding speelt een bijzondere rol in het generatieve proces.

In het algemeen, kan een volledige rendement van fruit worden verkregen als de boom voldoende reserves van het vorige jaar heeft opgeslagen. In levensbedreigende situaties, kunnen bomen hun laatste reserves gebruiken om bloemen te produceren vóórdat deze afsterven. Echter, voor de productie van een massa bloemen, hebben de bomen voldoende water nodig. Een ander belangrijk criterium is de fundamentele temperatuur ter hoogte van de bloeitijd. Om de bloemen met succes te bestuiven,  met name de fruitbomen, hebben de bijen een buitentemperatuur van ten minste + 9 ° C nodig.

10.05.2017

Ronde houten opslag – hout behoud gebaseerd op optimale tijd van kappen. Het moment dat we een boom van zijn wortels scheiden, wordt het onze verantwoordelijkheid als menselijke wezens om het met zorg te behouden en (tenzij het is brandhout) om het nieuw leven  te geven door hout goed te gebruiken.

12.12.2016

Ronde houten opslag – hout behoud gebaseerd op optimale tijd van kappen. Het moment dat we een boom van zijn wortels scheiden, wordt het onze verantwoordelijkheid als menselijke wezens om het met zorg te behouden en (tenzij het is brandhout) om het nieuw leven  te geven door hout goed te gebruiken.

De beste manier om het hout te behouden is om te kiezen van de optimale tijd voor het kappen. Dat betekent altijd de koude maanden van het jaar, bij voorkeur na de winter maand November t/m aan de eerste nieuwe maan in maart. Voor het verkrijgen van glad hout, is de tijd van de afnemende maan beter. Dit staat bekend als de maan hout.

Indien het hout na het kappen einige tijd blijft liggen, is dit meer een voordeel dan een nadeel. Indien duidelijk is dat op het moment van kappen een zware sneeuwval is, zal het hout zodanig gekapt worden dat deze in een afdaling ligt.De boomstamtop moet lager liggen dan de wortels, de kappen richting kan niet willekeurig worden gekozen. Indien mogelijk, moet de directionele cut geschieden aan de kant van de afdaling van de boom en zal er een snede worden aangebracht aan de zware kant en een wig in de kappen, waardoor de boom in de goede richting wordt geholpen om te vallen.

De takken zitten dan gewoon op de stam en alleen de top van de boom wordt verwijderd. De zwaartekracht helpt dan voor de afvoer van het overgebleven vocht. Water geabsorbeerd uit de grond stroomt ook in die richting in de bakken. De boom zal dan blijk geven van een verbazingwekkende wil om te overleven. Het dwingt de overige vloeistoffen in de takken te blijven – een verbazingwekkend fenomeen in de bodem. Dit zorgt ervoor dat het lichaam van de romp verder droogt. De zware vastgereden takken zijn achtergelaten in het bos nadat ze zijn verwijderd. Dit is een natuurlijke manier voor het hout om te drogen uit.

Wanneer het hout de volgende lente wordt opgehaald uit het bos, zijn er prachtige resultaten na het zagen: de kleur is over het algemeen rijk en zelfs, volgens het type van hout, het is niet gevoelig voor kromtrekken en het eerste lage vochtgehalte bespaart veel tijd in het air-drying proces buiten het bos. Deze investering loont.

In het verleden, bleven gekapte eiken bomen vaak in schaduwrijke en beschutte plaatsen in het bos in de zomer als gesneden ronde hout met de kroon naar beneden wijzen. 

De verschillende ingesloten looizuur heeft dit evenwichtig in deze slaapstand en kleur aangepast. Na het uitsnijden in de daaropvolgende winter, was deze eik visueel zachter, gladder en minder parkoers. Voor dit proces kozen we waardevolle stammen.

Het effect in het hout zelf is in principe hetzelfde als die bereikt door het verlaten van het in het bos liggen. Het verschil is dat het water, dat voortdurend het uit het hogere segment van de wortel doordringt, veroorzaakt de tannine uit praktisch gewassen worden. Het resultaat in het hout is puur gunstig voor alle verdere afwerking processen. Tegenwoordig kunnen veel bedrijven nauwelijks veroorloven dit soort voorschot financiering aangezien het vereist zowel het verplichte hout depot en een extra grote ronde houten depot.

Een andere praktijk ronde houten opslag is de "irrigatie". Er zijn nog steeds eiken zagerijen die haar ronde hout laten liggen op een kamp.

Een hele tijd, behalve op sterke regenachtige dagen, wordt het hout besprenkeld met water. Het effect in het hout is vrijwel hetzelfde als – hout opslag in het bos.

Het verschil is dat het water, dat voortdurend uit het hogere segment van de wortel doordringt, wat tannine veroorzaakt, praktisch uitgewassen wordt. Het resultaat in het hout is puur gunstig voor alle verdere afwerking processen. Tegenwoordig kunnen veel bedrijven nauwelijks zich veroorloven dit soort voorschot financiering te doen,aangezien het zowel het verplichte hout depot en een extra grote ronde houten depot vereist.

 

12.12.2016

Slavonisch eiken. De houtsector is een traditionele sector met een lange geschiedenis.

28.10.2016

Slavonisch eiken. De houtsector is een traditionele sector met een lange geschiedenis.

Het begrip duurzaamheid is hier ontstaan - in 1713 door Hans Carl von Carlowitz met zijn werk “bosbouw Oeconomica”. Dit is een manifest voor het verantwoord gebruiken van middelen en de eis dat er niet meer hout gekapt mag worden dan dat er gepland wordt. 

Het product zelf is sindsdien niet veranderd maar de toepassingsgebieden zijn toegenomen. De eigenschappen van hout kan men niet veranderen maar door de bosbouw te optimaliseren kan de groei van de boom wel positief beïnvloed worden. Hoewel er vandaag de dag veel nieuwe, innovatieve producten op de markt zijn die erg op hout lijken, zijn er in de wereld van massief hout maar weinig technische ontwikkelingen. Wel zijn er vandaag de dag meer manieren mogelijk om het hout te bewerken. 

Momenteel is het stomen van hout erg populair – vooral bij notenbomen, beukenbomen en iepen- maar ook steeds meer bij eiken en essen. Het stoom proces – “koken” van vers hout- geeft het eiken zijn kleur en neemt ook veel van de spanning in het hout weg. De voedingsstoffen die de boom uit lucht en zonlicht haalt, slaat de boom op in de vorm van glucose. Door het stomen wordt de glucose rood van kleur en dit geeft het hout zijn rode gloed. De vermenging met het groene, in de kern van het hout opgeslagen tannine zorgt voor een donkerbruine gloed welke lijkt op het hout van een duizend jaar oude eik. 

Slavonisch eiken is ontstaan in de tijd van de Oostenrijks – Hongaarse monarchie, halverwege de achttiende eeuw. Keizerin Maria Theresia bedacht toen het plan om het overvloedige water van de Pannonische vlakte af te laten voeren door het aanplanten van eikenbomen. De Pannonische vlakte ligt deels in Kroatië, zuidelijk Hongarije en Roemenië (Banat) De wetten die de keizerin schreef m.b.t. bosbouw, gelden vandaag de dag nog steeds in dit gebied. Zij beplantte grote delen van de oevers van de Drava en de Sava met Eiken- en Essenbomen. Doordat deze bomen het overvloedige water opnamen, ontstonden achter deze natuurlijke bossen grote stukken vruchtbare landbouwgrond. 

De zomer- en wintereiken die vandaag de dag in het gebied groeien, beschikken over een aantal speciale eigenschappen: door de hoge stand van het grondwater, hebben ze maar korte wortels, zijn ze egaal van kleur en hebben ze gelijkmatige groeiringen. Vandaag de dag spreekt men van de “Slavonische eik“, uit noodzaak geboren en vandaag de dag onmisbaar voor de waterafvoer aan de oevers van de rivier. Deze eikenbomen, die veel zuidelijker groeien dan de enorme eikenbossen in centraal Europa, staan meer bloot aan het zonlicht. Daarom zijn ze uitgerust met een relatief grote kroon waardoor ze in grote bossen een geschikt klimaat kunnen creëren. Zo kunnen ook de jonge bomen overleven.

28.10.2016

Wild appel. De afgelopen weken, zijn de gecultiveerde landschappen uit hun winter slaap gewekt.

10.04.2016

Wild appel. De afgelopen weken, zijn de gecultiveerde landschappen uit hun winter slaap gewekt.

Er is een eerste hint van groen en de eerste bomen staan in bloei. In het plantenrijk begint de tijd van groei en voortplanting. Het cultuurlandschap gevormd door menselijke activiteit is onderworpen aan voortdurende verandering: nieuwe soorten, bekend als uitheemse invasieve planten, zijn geïntroduceerd niet indirect of opzettelijk geplant, bijvoorbeeld. Andere oudere soorten, aan de andere kant, die al duizenden jaren een kenmerk van onze kunstmatige landschappen, verdwijnen.

Een dergelijke boom uit culturen lange verleden is de wild appel (Malus sylvestris). De oudste ontdekte overblijfselen van de vrucht zijn naar schatting 6.000 jaar oud. Resten zijn ook gevonden op prehistorische paalwoningen, Bandkeramische cultuur woningen en in graven in Centraal-Europa. Aaneengesloten populaties van deze soorten bestaan nog niet heel veel jaar en de impact van hybriden en genaturaliseerde soorten, gekweekte appelen, is een uitdaging voor de wild appel – zelfs tot de omvang van het onderdrukken van het totaal.

Het natuurlijke verspreidingsgebied van de wild appel varieert van Europa tot West-Azië, hoewel de zuidelijke en oostelijke grenzen van de verdeling ervan niet duidelijk zijn gedefinieerd. Het komt voornamelijk voor in laaggelegen gebieden van Centraal-Europa. In de Alpen groeit de wild appel tot een hoogte van 1.100 meter boven zeeniveau. Het geeft de voorkeur aan water-weiden en vochtige bossen randen. Aangezien deze natuurlijke habitats zijn drastisch gedaald als gevolg van menselijk ingrijpen, wordt de wild appel bevolking bedreigd. De wild appel komt verspreid in rivieroever bossen, in heggen en struikgewas voor, en het is voorstander van verse, voedselrijke en alkalische-rijk, vooral diep Haspengouwse en stenige bodem en heeft een vochtige, warme klimaat.Om te kunnen verspreiden,  is een hoge dichtheid vereist. De afstand die stuifmeel kan afleggen varieert van een minimum van 6 m tot een maximum van 10.7 m. Een studie door het Federale Bureau voor landbouw in Duitsland bleek dat het aantal wild appelbomen in directe nabijheid van de boom van de moeder een grote invloed heeft op de afstand die stuifmeel kan bereiken. Bij vier of minder bomen stond binnen een straal van 250 meter de moeder boom,  hier bereikte het stuifmeel een gemiddelde afstand van 950 m. Het aantal hybriden was ook hoogst onder de jonge bomen. Meer dan 20 wild appelbomen werden gevonden binnen een straal van 250 meter van de moeder boom, het stuifmeel werd gemiddeld slechts 30 m verspreid en geen van de zaailingen werden bestoven door een gecultiveerde appelboom.

Een toename van de dichtheid van de stand resulteert in een groter aantal bloemen, wat betekent dat bijen voldoende voeding krijgen, zelfs binnen een kleinere straal. Bestuiving tussen naburige bomen wordt bevorderd en de afstanden die stuifmeel afleggen zijn ook korter. Het risico van de productie van hybriden met geteelde appelbomen is ook lager. Het is waarschijnlijk dat er steeds meer hybriden wordt gevonden onder de natuurlijk voorkomende jonge bomen en dat dit de “echteˮ wild appel op de lange termijn zal verdringen.

Het is interessant op te merken, dat zelfs wetenschappers het niet eens zijn over hoe de wild appel onderscheiden wordt van andere soorten. De originele variëteit van gekweekte appel is waarschijnlijk Malus domestica. Aan de andere kant, heeft recent genetisch onderzoek aangetoond dat de gedomesticeerde appel van de Aziatische wilde appel (Malus sieversii) afstamt.

Het is buitengewoon moeilijk om de wild appel te onderscheiden van de geteelde appels. Het is zelfs twijfelachtig of de wild appel (Malus sylvestris) eigenlijk nog helemaal bestaat of dat het in feite een wilde verscheidenheid is van de gecultiveerde appel. Wat hier interessant is, is het bemoedigende feit dat men iets nieuws kan ontwikkelen en dat de plantenwereld zich ook duidelijk kan aanpassen. Iets verliezen, moet een les voor ons zijn en het winnen van iets moet een cadeau zijn. 

De roodachtig bruin kernhout van de wild appelboom is geroemd door ambachtslieden en houtbewerkers in het bijzonder, maar wordt ook gebruikt voor exclusieve afzonderlijke items van meubelen. Als gevolg van de beperkte beschikbaarheid van hout met bruikbare dimensies, kan het niet in grote volumes worden verwerkt.

10.04.2016

Tannine vlekken. Verkleuringen in het eikenhout die komen en gaan. 

30.11.2015

Tannine vlekken. Verkleuringen in het eikenhout die komen en gaan. 


Het meest gebruikte hout in Europa is eikenhout. Het hout groeit op veel plaatsen en is overal te verkrijgen. En toch bereikt de productie van eikenhout zijn grens. In grote zagerijen is het complete assortiment eikenhout uitverkocht en de prijs van het hout stijgt.

Waar vroeger het in de winter gekapte hout de hele zomer in het licht kon drogen, is daar tegenwoordig geen tijd meer voor. Hoe langer het hout droogt, hoe gelijkmatiger de aanwezige tannine over het hout wordt verdeeld. Door het kortere drogen, wordt de tannine dus ongelijkmatiger verdeeld en dit geeft verkleuring in het hout. Bovendien zorgen de zomerse regens ervoor dat het teveel aan tannine wordt afgevoerd, dit zorgt voor de prachtige, natuurlijke goudbruine kleur van het eikenhout.

Ook de weersverandering hebben invloed op de zuurtegraad van het hout. Terwijl de mens gewend is aan de veranderende weersveranderingen, lijdt de eikenboom nog steeds onder de overgang van nat naar droog en warm weer. Steeds vaker zien we kleine scheurtjes in de buitenste planken van het hout ontstaan als in februari de droge wind weer opsteekt. Als het hout vervolgens weer vochtiger wordt, verschijnt ook de tannine weer aan het oppervlak, hierdoor ontstaat kleurverschil. Het kleurverschil treedt op, op een diepte van 2 tot 15 mm in het blad.
Op het vers gezaagde hout zijn de kleurveranderingen nauwelijks zichtbaar. Pas wanneer het hout wordt geschaafd worden de negatieve gevolgen zichtbaar, strepen en vlekken in het hout. Grote en kleine vlekken, donker en licht wisselen elkaar af. Het hout ziet er hierdoor niet mooi uit, gelukkig zijn de verkleuringen maar tijdelijk. Door de natuurlijke UV straling van het daglicht vervagen de verkleuring al binnen enkele weken.

30.11.2015

Hout drogen. Scheuren en vervormingen van het meubilair als gevolg van onvoldoende droging.

21.08.2015

Hout drogen. Scheuren en vervormingen van het meubilair als gevolg van onvoldoende droging.

 

Iedereen die werkt met massief hout, is bekent met het onderwerp "hout drogen". 

Tussen het hout en temperatuur van de ruimte treedt een wisselwerking op. Het hout past zijn vochtgehalte aan de ruimte aan, waardoor veranderingen in de vorm kunnen ontstaan. Bij koud, droog winterweer trekt het hout samen, terwijl het bij warm vochtig zomerweer juist uit zet. Het gebruik van de verwarming en het luchten van de ruimte hebben dus invloed op de vorm van het hout.

Een eik kan wel tot 30 procent van zijn gewicht aan vocht opslaan. Als het hout binnen wordt gebruikt, beschermd tegen de elementen, in een goed verwarmde en geventileerde ruimte, bevat het hout nog maar 9 procent vocht - dit kan +/- 3 procent afwijken. Doordat het vochtgehalte van 30 naar 9 procent daalt, verliest de eik een tiende van zijn gewicht. Als het droogproces te snel gaat, kunnen er scheuren in het hout ontstaan.

Twee dingen zijn van cruciaal belang om ervoor te zorgen dat hout lang mooi blijft. Ten eerste het vochtgehalte en ten tweede de duur van het droogproces. In onverwarmde ruimtes moet het vochtgehalte van het hout ongeveer 15 procent zijn. In licht verwarmde ruimtes kan dit 12 procent zijn en in goed verwarmde ruimtes ongeveer 9 procent. In de Alpenlanden, vooral op hoogtes boven de 700 meter ligt dit percentage lager. In februari waait er een droge wind door de Alpen en de lucht in huizen wordt vaak warm en droog. Om die reden is men in Zwitserland van mening dat hout altijd tot 8 procent gedroogd moet worden. 

Voordat het verse hout gebruikt kan worden, moet het vocht onttrokken worden.
Door beperkte opslagruimte en gebrek aan tijd en behoefte aan omzet wordt het hout vaak vacuüm of met een verse lucht-uitlaat systeem gedroogd. Dit snelle droogproces in een droog en ongewoon klimaat "strest" het hout. Bovendien, als het vochtgehalte van het hout onder de 11 procent komt, neemt de spreidingsweerstand toe, met als gevolg barsten en scheuren; het vocht wordt met teveel kracht door de droge lucht uit het hout geperst.

Veel beter is het om het hout geleidelijk d,m,v, de lucht te drogen in de magazijnen. Binnen 2 tot 4 jaar daalt het vochtgehalte tot 12- 16 procent. Vervolgens wordt het nog kort in een droogkamer gedroogd totdat het vochtgehalte 10-11 procent is bereikt. Vooral voor massief houten tafels is het beter volwassen en op de juiste manier gedroogd hout te gebruiken in plaats van jong, snel gedroogd hout. Dit is namelijk ontspannen hout dat nauwelijks meer werkt omdat het vochtgehalte nog maar 11 % bedraagt. Hout dat te sterk en te snel gedroogd is, wordt dorstig. Dit zorgt ervoor dat het hout begint te werken om zo te proberen het vochtgehalte ( vochtgehalte in evenwicht met de omgeving) weer op peil te krijgen. 

De grootste schade komt vaak voor bij hout dat te snel gedroogd is. Bepalend hierbij is de ruimte waar hout komt te staan; als het vochtgehalte van het hout gelijk is aan dat van ruimte er omheen, neemt het hout geen water op en geeft het ook geen water af. Het hout zal niet werken en er zullen ook geen scheuren of vervormingen ontstaan. 

Bij het meten van het vochtgehalte van het hout moet men er rekening mee houden dat dit per plek verschillend kan zijn. Om het juiste gehalte te bepalen, wordt er op verschillende plekken in de plank gemeten en hier wordt een gemiddelde van genomen. Dit is nog geen vaste waarde, het vochtgehalte zal zich aanpassen aan de ruimte waar het meubel uiteindelijk komt te staan. Het is daarom verstandig om bij het drogen van het hout rekening te houden met de plek waar het eindproduct zal komen te staan, i.p.v. het vochtgehalte terug te brengen tot de standaard 8 procent.

21.08.2015

Kleuren spel in het bos. Het is juist de verminderde zonkracht die ervoor zorgt dat de vruchten in de herfst rijpen. 

15.11.2014

Kleuren spel in het bos. Het is juist de verminderde zonkracht die ervoor zorgt dat de vruchten in de herfst rijpen. 

 

Van oorsprong betekent het woord herfst "oogsttijd". Het heeft dezelfde herkomst als het Engelse "harvast" en het Latijnse "carpere" (plukken). In de Verenigde Staten wordt de herfst "fall" genoemd, wat verwijst naar het vallen van de bladeren.

Door de verminderde kracht van de zon in de herfst, vloeien de plantensappen van loofbomen terug naar de stam en de wortels. Het chlorofyl, dat zorgt voor de groene kleur van de bladeren wordt hierdoor afgebroken en het caroteen en anthocyaan wordt zichtbaar in het blad: dit zorgt voor het prachtige kleurenpallet in het bos.

Deze stoffen vloeien samen met de boomsappen door de stam en zorgen voor de verkleuring van de bladeren gedurende de seizoenen. Niet alleen de kleur maar ook de geur van de boom verandert, waardoor hij bepaalde insecten op afstand kan houden.

Als de bladeren hun vocht verliezen, waardoor ze uitdrogen en vervormen, vangen de zaden en vruchten meer direct zonlicht waardoor ze kunnen groeien en rijpen. Totdat het tijd is om ze te plukken, "carpere". 

15.11.2014

De Wintereik. Boom van het jaar 2014 en twijfelachtig advies.

10.07.2014

De Wintereik. Boom van het jaar 2014 en twijfelachtig advies.

 

De wintereik (Quercus petraea) is uitgeroepen tot boom van het jaar 2014. De boom kan wel  25 tot 30 meter hoog worden, soms zelfs wel 40 meter. De stam kan wel 2 meter worden. Door de sterkte wortels heeft de boom weinig last van zware stormen. De wintereik kan wel 800 tot 1000 jaar oud worden.

In binnenlandse bossen groeit de wintereik vaak naast de zomereik. Beide soorten lijken erg op elkaar, het verschil zit in de vruchten. De eikels van de zomereik zitten op een lang steeltje en die van de wintereik hebben een heel kort steeltje.

Eikenbomen worden dikwijls getroffen door de bliksem. Dit komt doordat de lange penvormige wortels in contact staan met het grondwater en omdat de boom vaak alleen in een weiland of op een plein staat.  Volgens het Duitse gezegde " Vor den Eichen sollst du weichen, die Buchen sollst du suchen." moet men tijdens noodweer de eik mijden en de beukenboom zoeken voor beschutting. Dit is echter juist niet raadzaam, de vochtige bast van de beukenboom geleidt de bliksem naar de grond, juist op de plek waar men staat te schuilen. Aan de buitenkant van de beuk is dus niet te zien dat hij getroffen is door de bliksem maar dit wil zeker niet zeggen dat de beuk nooit getroffen wordt.

10.07.2014

De edele eik: toen de vrucht en de bast van de eik belangrijker waren dan het hout. 

28.04.2014

De edele eik: toen de vrucht en de bast van de eik belangrijker waren dan het hout. 

 

De eik speelt een belangrijke rol in de mythologie. De Kelten, Germanen, Romeinen en Grieken brachten de boom in verband met de Goden. De eik staat symbool voor standvastigheid, kracht en macht. Het eikenblad wordt gebruikt als symbool voor verzet en is vandaag de dag nog terug te vinden op munten, emblemen en certificaten.

De eik was niet alleen een belangrijk symbool maar speelde ook een belangrijke rol bij de dagelijkse voeding in die tijd. Eeuwenlang waren de eikenbossen een belangrijke leverancier van vrucht en bast, het hout speelde een ondergeschikte rol.

Uit de bast, die werd gepeld en gedroogd, werd tannine gewonnen. De tannine gebruikte men voor het looien en verven van dierenhuiden. De eikels waren het belangrijkste voedsel voor de varkens. De waarde van een eikenbos werd dan ook berekend aan de hand van het aantal varkens wat in de omliggende weides graasde.

Gedurende de eerste en tweede wereldoorlog werden de eikels gebruikt om koffie te zetten, zo werd de vrucht ook weer belangrijk als voedsel voor de mens. 

28.04.2014

Warme januari maand. Waarom er in Zwitserland bijna geen bruikbare, oude noten bomen meer zijn. 

25.01.2014

Warme januari maand. Waarom er in Zwitserland bijna geen bruikbare, oude noten bomen meer zijn. 

 

Dit jaar begon voor onze houthandel met een uitzonderlijk warme winter. Ook al associëren we januari nog steeds met sneeuw, ijs en lage temperaturen, de bomen in onze regio beginnen zich langzaam aan te passen aan de veranderingen in het klimaat. Ze hebben een dikke bast ontwikkeld waardoor ze niet compleet kunnen bevriezen in de winter.

Een oude boer vertelde dat dezelfde situatie zich ook voordeed in 1956. Ook toen was er een warme januari maand met temperaturen tot wel 15 graden, de notenbomen begonnen al te bloeien. In februari gingen de temperaturen weer flink naar beneden, vrijwel geen enkele notenboom overleefde dit. Van de bomen die dit wel overleefden, was het hout onbruikbaar geworden doordat de groeiringen flink beschadigd waren door de vorst.

De gevolgen van deze zachte winter zijn vandaag de dag nog steeds zichtbaar in Zwitserland. Er is praktisch geen bruikbaar oud  notenhout meer te vinden. En niet alleen Zwitserland werd hierdoor getroffen.

Vroeger stonden notenbomen bij de entree van elke boerderij. Tegenwoordig zijn ze nog maar moeilijk te vinden maar toch blijft de boom bij veel mensen erg populair.

25.01.2014